Oriyoko talaiatik...

Ni naiz... (1)

2010-12-05T17:51:00.007Z

Joan da.

Ezertan sinesten ez duenarentzat, bizitza, peripezia biologikoaren menturazko episodio bat da. Kausalitate baten ondorioa, baina baita kasualitate bat ere.

Bizitza, determinismo hertsi eta ilun batean klausuratzen da. Jainkoak eman zezakeen askatasun-puska ttikia, albedrio askearena, biologiak eta genetikak ez du ematen.

Heriotza, bizitzaren amaiera da. Nik ere sinetsi nahiko nuke gero zerbait izango dela, maite izan nituen haiek nonbait aurkituko ditudala.

Nire azken poemak, hiru poema hunkitu, Lurdes hil baino aste batzuk lehenagokoak dira. Berari eskaini nizkion. Geroztik ez naiz poesia lerro bakar bat ere idazteko kapaz izan.

Eta berriro pentsatzen dut hitzek ezin dezaketela bizitza erridimitu, eta are gutxiago heriotza.

http://www.youtube.com/watch?v=Xr-6vdI7aUI

*LETE, Xabier. Abestitzak eta poema kantatuak. Donostia: 2006, Elkar

bizitzari mila esker...

2010-10-24T15:58:00.003+01:00

10 egun zoragarri. Momentu horietan eskutan izandako tresna haurrekin bizitzeko eta haurrekin batera hezteko onenetakoa. Astialdia, gure heziketan beharrezkoa dena eta ohartzen ez garena. Ongi pasatzeko taldearen gogo eta ilusioa tresna ezin hobeak direla konturarazten duena. Beraiek dira udalekuaren protagonista. Haurrak izan dira udalekua aurrera eraman dutenak eta beraien jarrerak erabaki du udalekuaren norabidea.

Gustatzen zaidan mundu bateko partaide naizela sentitzeak asko betetzen nau.

Pirritx eta Porrotxek aspaldi eman ziguten lezioa eta haiengandik asko ikasi dut. Astialdiak erakutsi dit eguneroko gauza txikiak inportanteak direla, elkarrekiko harremanak ere txiki izanagatik ere handi egin behar ditugula, eta ahal baldin badugu hauek altxor bilakatu. Abenturak eta bizipenak ospatu eta bizi egin behar ditugula, betetzen goazen urtean baina inportanteagoak direlako bizitakoa, gozatutakoa eta elkarrekin batera egindako bidearen dotorezia.

Ikasi dut irribarre egiten didaten pertsonekin zoriontsu izaten eta astialdiak erakutsi dit beti dagoela arrazoiren bat bizitzari milesker emateko eta bizitzari irri egiteko.

HORREGATIK...

MILA ESKER!

Udako 15 egun magikoak!

2010-09-24T11:36:00.007+01:00

Askok dakizuen lez, aurtengo uda niretzat zoragarria izan da. 15 egun magiko bizi ditut abuztuaren 1-15era bitartean. Benidormen izan naiz Aspace Gipuzkoako lagun batzuekin eta udalekuetako parte hartzaile batek idatzi zigunarekin natorkizue. Hectorrena da idatzia, Agustinek idatzi baldin badu ere. Eskerrik asko zuei, horrelako 15 egun magiaz betetzeagatik...

LA TRIBU DE LOS MAGICOS

"Erase una vez en unas llanuras del Oeste, donde vivía una gran tribu. Su principal cualidad se basaba en la gran amistad que se tenían entre ellos, no obstante, su felicidad dependía de un mágico equilibrio.

Por diferentes circunstancias la mitad de la tribu, no podían hacer gran parte de las actividades físicas de la vida diaria, pero podían comunicarse con los dioses de la naturaleza y saber donde se encontraban las grandes manadas de búfalos tan necesarias para su vida. La otra mitad del grupo conocían las impresionantes cualidades que tenían y los cuidaban con entusiasmo y alegría. El jefe de la tribu organizaba las actividades contando siempre con todos, asegurándose de que los mágicos miembros de la tribu estaban bien atendidos.

Cuando salían en busca de las manadas los mágicos eran llevados por sus compañeros en grandes carretas, mientras los mejores cazadores hacían su trabajo, dos personas hacían labores de guardia para proteger a los mágicos.
Los dioses viendo el buen funcionamiento de la tribu pensaron que los mágicos debían ayudar a otras tribus, por eso llego el momento de separarse durante un año, al principio entendieron la decisión de los dioses como algo mal triste.

Por ello el jefe de la tribu hizo comprender a todos que no era una despedida sino un hasta pronto, dijo que ante todo no debían dudar jamás la amistad que les había hecho prosperar tanto. Aquel pacto entre dioses y hombres se perdió en la inmensidad de los tiempos, pero hoy en día existen algunas tribus urbanas que recuerdan a la amistad de los mágicos, los cazadores y los guardianes.

Que los dioses de la naturaleza nos protejan a todos durante un año para que se renueve la amistad que ha nacido entre nosotros. Recordemos siempre los días como si fueran toda una vida en una lejana pradera."

Hector eta Agustin

1984:

2010-07-03T15:54:00.004+01:00

1984:
Distopia zoragarri bat, utopia negatibo bati buruzko eleberriak ere ederrak izan baitaitezke, ezjakintasunean ez jausteko. Ezjakintasuna baita indarra.

Anaia nagusiaren gezurrak egi dira, errealitate. Gure errealitateak errealitate izateari uzten dio. Boterea balore bihurtzen den gizartea azaltzen duen errealitatea erakusten digun liburua.

Gure hizkuntzaren errealitatea, maitasunarena, moralarena, ... gezurrezkoa da. Ezarritako hizkuntza hizketaberria bihurtzen da gure hizkuntza. Isiltasuna (des)informazioaren bitarteko.

Gerra da bakea
askatasuna da esklabotza
ezjakintasuna da indarra

...izan ere, itxaropenik bada... proletarioen baitan da...

Izan zoriontsu!

Iritsi zait uda

2010-06-15T15:51:00.005+01:00

Iritsi zait uda. Batzuk esango dute ederki bizi naizela urtean zehar ere, baina ez udan bezain ondo, udan bezain zoriontsu. Aurtengo urtea (ikasturtea) aldiz desberdina izan da. Jakingo duzue honez gero zergatik.
Uda ere ezberdina izango da, ezberdina egingo zait. Gauza asko dut egiteko, ikasteko, disfrutatzeko, gozatzeko. Eta egon ziur horretara noala, ikastera, egitera, disfrutatzera, gozatzera, ...

Badut beldurra, gaizki egitearena agian. Aukera eman didatenei huts egitearena. Baina norberak du egin nahi duena nola egin nahi duen egiteko parada.

Bada liburu bat nire orain arteko udak biltzen dituena, eta espero luzaroan ere bilduko dituena, Mendiguren Xabierren "Uda betiko balitz", izan ere uda betiko balitz...

“Haurtzaroa pozaren erresuma izendatzea

Gizakien Historian edo Historiaurrean

Urrezko Aro bat izan zela sinestea bezalakoa da:

Harrezkero dena litzateke endekatze eta galera,

Okerretik okerrera igarotze ezinbesteko bat.”

Mendiguren, Xabier [Uda betiko balitz]

...milesker bidea zuekin egiten uzteagatik... Laster arte!...

2010-05-15T11:48:00.003+01:00

II. ZATIA:

Irribarrea atera dit ikastaroak, zoriontsu egin nau eta platerkada honetako saltsa egiteko bakoitzak duen garrantzia, guztion beharra erakutsi dit. Egia da, urduritasunezko momenturen bat edo beste ere izan dudala, baina ahanzturaren bidean jarriak daude.

Jende askok animatuta apuntatu nintzen, guztiek sekulako esperientzia zela esan ostean, eta egia esan halaxe izan da niretzat ere. Maialen ere animatu zitzaidan eta goiz batean geratu, paperak bete eta bidaliz, begiak itxita apuntatu ginen. Bai, begiak itxita. Eta begiak irekitzeko garaia iristen ari zaigu tamalez. Amets bat izan da niretzat. Esnatu eta gaueko ametsak amesten jarraitzea gustatzen zaigun bezalakoxea.

Pertsona bakoitzari buruz hitz egingo nahiko nuke baina gehiegi luzatuko nintzateke. Lau hitz lau pertsonei buruz. Goretti, milesker ulertzeagatik eta benetako laguna izateagatik. Eskerrik asko hitz egiteko izugarri balio duzulako. Ibon lagun izaten uzteagatik eta zurekin batera ilusioa banatzen lagundu didazulako. Sandra begirale aparta zarela erakutsi duzulako. Asier eta Jokin irekiak zaretelako, Iñigo oso protekzionista zarelako, Tano borde bat zarelako, Maitane Andueza aupa aupa eta aupa zu!, Orio edo Oreretako nire bi neska txiki, Bovedako eskandalosoak… Aipatu ez ditudanak barka, baina orokorrean denei, milesker nire ilusioaren parte izateagatik, nire gogoaren parte izateagatik eta horrenbeste erakusteagatik.

Ilusioz etorri nintzen, eta ez noa ilusiorik gabe ezpada gogo eta desio gehiagorekin. Urrian elkartu ginen bidegurutzearen aurrean eta honaino iritsi da bidea. Beste bidegurutze bat dugu aurrean. Noizbait elkartuko ote gara bidean zehar!!

Saiatu naiz azaltzen bizitakoa, disfrutatutakoa, gozatutakoa, aprobetxaturikoa. Badakit ez dudala lortu azaltzen, baina jakin guztiok lagun bat duzuela Orion. Noizbait zerbait behar izan ezkero laguntzeko prest egongo dena, eta ez izan beldurrik niregana jotzeko.

Besarkada handi handi bat bihotzez, benetan. Besterik ez. Hau da esateko dudana, laster arte eta betirako, Orioko lagun bat!

Lau hitz!

2010-05-10T21:40:00.002+01:00

Etorkizuna da xedea, astialdia aldiz bidea!

Egin dezagun oihu, salto mundura eta alda dezagun gustatzen ez zaiguna!

Astialdiak merezi du!

...milesker bidea zuekin egiten uzteagatik... Laster arte!...

2010-04-26T20:23:00.008+01:00

I. ZATIA:

Orion, 2010eko apirilaren 17an

Aupa Larraul!

Ez da erraza urte osoan pertsona batzuekin egon ostean eta amaiera gertu dagoela konturatzean, barruan geratzen den sentsazioa. Urruti geratu zaigu urria, eta oso gertu maiatza. Eta tartean hamaika gauza. Hasieran ezagutu genituen bi pailazoak gogoan, Jurgi eta Sergio. Zein baino zein. Jurgi ero hutsa, begirale bezala dakiena eta balio duen pertsona. Sergio entzuten dakien pertsona. Berak esan zidan zentzua ematen niola berak egiten zuen lanari. Oker dabil, niri berak eman dit egiten ari naizen hau egiten jarraitzeko zentzua eta gogoa, funtsean, ilusioa. Ainara zer esanik ez. Plazer hutsa izan da zurekin esperientzia honen zati bat igarotzea. Zuregan ni bat bilatu dut. Besteengan irribarrea sortzeko irribarrea. Irribarrea egitea kostatzen zitzaidan momentuetan ere irribarre eginaraztea lortu duzu, eta penak ahazten lagundu didazu. Areso izan da niretzako gehien ezagutzea kostatu zaidan pertsona. Hasieran, esaten zuen gauza bakoitza entzuteko sekulako errespetua sortu zenidan. Hasieran txarra zela pentsatzen nuen, baina nik uste bere papera agian hobekien betetzen jakin duen koordinatzailea izan dela. Gustua eta dena eman du azkenerako zure “bronkak” jasotzea. Kritika konstruktiboak egiten ikasi dut, eta bai ere hori egitea ze garrantzitsua eta ze ona den ere. Ez ekintzak gauzak baloratzeko soilik, norbera eta ni baloratzeko ere.

Hasieratik oso gustura sentitu naiz Larraulen egin ditudan lagunen artean. Taldean, lasaitasun osoz, ni izaten utzi didate. Naizen bezalako Xabi ezagutzeko aukera eman didate, eta ni neronen burua ezagutu naizen bezala taldeak ere ni ezagutu nau. Lehenengo asteburuan automatikoki batzuengan etiketak jarri nituen. Bai, nik ere etiketak jarri ohi ditut, eta ez naiz damutu, izan ere, etiketa horietako asko erabat gainbehera etorri direlako eta sorpresa ematea lortu dutelako.

Taldea osatu duten guztiei eman beharko nizkieke eskerrak, denek lortu baitute niregan zerbait, baina bereziki Maialeni eskertu behar diot. Askok sekulako harremana genuela pentsatuko zuten, baina ez zen horrela. Maialen eta ni izaeraz oso antzekoak izan bagaitezke ere, ez ginen gaur ezagutzen garen bezala ezagutzen. Gaur, laguntzat dut, oso laguntzat. Larraulen niretzat sekulako makulua izan da. Alai egon naizenean alaiago jartzen lagundu dit, eta triste nengoenean ere irribarre bat, eta laguntza guztia eskaini dit. Maialen ezagutu dut, eta benetan nik uste lagun handi bat egin dudala. Juleni ere eskertu beharko nioke. Egia esateko, beldurra nuen. Iaz ezagutu nuen sekulako pertsona zen, eta nolabait ere nik animatu baldin banuen ere ikastaroan hastera, gerora etorri ziren gure zalantzak. Beldurra genuen ea elkar aguantatzen amaituko genuen. Julenek gehiago disfrutatzen lagundu dit, ikasten, bera entzuten, bera ulertzen eta berarengandik ikasten. Askotan hitz egin dugu gure baitan zer gustura sentitzen ginen ikastaroan, jendearekin, baina inoiz ez elkarrekin. Begirada batez ulertzen ikasi zaitut. Lagun izaten ulertu zaitut, eta askotan elkar hobetu edo aldatu beharrekoak esateak pila bat bete nau.

...JARRAITUKO DU

Gerra guztiak ezberdinak direlako

2010-03-15T14:41:00.007Z

Gerra guztiak omen dira ezberdinak, eta Jon Sistiagak horrela azaltzen digu bere liburuan.

Duela hilabete inguru irakurririko liburua den arren, zita interesgarriak zituelakoan gorde nituen honakoak, zuen gustagarri izan zitezkeelakoan. Goazen liburuaren testuinguruan kokatzera. Jon Sistiaga, urte haietan Tele5eko kazetaria zen. Irakeko gerraren berri emateko ea prest egongo zen galdetu bezain pronto, hara joatea erabaki zuen. Gerra aurretik zuzenekoak egiten zituzten, baina Aznar, Blair eta Bushek Azoreetako bileraren ostean gerra aurrera eramateko asmoa erakutsi bezain pronto, Espainiako kanpo ministerioak, Bagdadetik alde egiteko proposatu zieten, arriskutsua izan zitekeelakoan. Jon Sistiaga eta bere kamara zen Jose Cousok soilik erabaki zuten Bagdadera joandako Tele5eko kazetari guztietatik geratzea erabaki zutenak. Bi izan baldin baziren ere Bagdaden geratzea erabaki zutenak, bakarra izan zen itzultzeko aukera izan zuena. Amerikarren tropek, kazetariak zeuden hotelera begira jarri zituzten euren artileria guztiak, Hotel Palestinara begira tiro egitea erabaki zuten unean. Une horrtantxe hil zen Couso.

Artikuluaren bukaeran Hotel Palestinari buruzko dokumental interesgarri baten lehen atala txertatu dizuet. Gustatuko zaizuelakoan... TO!

"no tendríamos que pagar los casi 2.000 euros que les debíamos. Era un impuesto desorbitado que había que abonar semanalmente a unos funcionarios corruptos y que iba a unas arcas desconocidas. Nosotros estábamos ya sin dinero, y Coso siempre decía que teníamos que adoptar un perfil bajo, discreto. «No hagas preguntas en las ruedas de prensa, Jon, que no se queden con nuestras caras, que no tenemos un duro.» Lo logramos, Couso, aguantamos y no les pagamos. «Pero ¿de qué nos sirvió?», le dije a la fotografía de la acreditación, si ahora ya no podemos reírnos de nuestra hazaña, ni podemos bromear con los chicos de Antena 3, que sí que pagaron.” [Pág.: 22-23]

“… cuando la guerra que estoy cubriendo finalice o mis jefes decidan que su interés mediático ha bajado, yo volveré a mi casa, a la comodidad de la ducha, la cama, la calefacción o simplemente al cariño de los míos. Entonces me siento miserable. Porque pienso que aquellas miradas tristes de niños se quedarán atrás.” [Pág.: 29]

“Es difícil para un periodista occidental aceptar presiones intolerables de este tipo, pero así eran las reglas del juego. O las aceptabas o cubrías a la guerra desde Kuwait. En aquellas reuniones había que mostrarse sumiso, disciplinado, incluso arrepentido. Había que alimentar el ego de los interrogadores con alusiones a lo bien que estaban haciendo su trabajo o a la hospitalidad del gobierno iraquí. «Nunca dijimos la palabra dictador –confesábamos-, fue el presentador de la televisión en Madrid el que lo dijo y no volveremos a intentar grabar un misil Al Samud si no tenemos permiso oficial.» Así había que negociar. Había que jurarles que no volveríamos a grabar nada de lo que no tuviéramos autorización expresa o nada que «nuestro encantador guía»hubiera denegado. No volveríamos a ser malos… (…) Teníamos vedado el acceso a las trincheras y las únicas escenas que llegaban de acción bélica las proporcionaban los periodistas incrustados con las tropas norteamericanas.” [Pág.: 114-115]

“Por eso nuestras cámaras debía viajar siempre en el suelo de los vehículos, donde robando ninguna imagen. (…) Las crónicas que elaborábamos debían ser primero, antes de ser enviadas a España, vistas por un par de tipos que decidirían sobre la idoneidad e las imágenes. Todas las crónicas que, por ejemplo, incluyeran imágenes de los bombardeos de la noche anterior, que se supone no se podían grabar, eran irremediablemente censuradas. Todas aquellas que incluyeran algún plano que esos dos tipos malcarados (…) Las radios y los periódicos, afortunadamente, se salvaron de esta penitencia, que no acababa ahí: una vez que la cinta había pasado la prueba del censor, era marcada con un sello rojo. Cuando el periodista se acercaba a las agencias internacionales que permitían enlazar con Madrid, un tercer censor, siempre callado, siempre serio, se aseguraba que la cinta que introducíamos en el vídeo para ser enviada era en efecto la marcada por el sello rojo. El celo perseguido de los tutores quería evitar que se diera el cambiazo en el último momento y se enviara otra información.” [Pág.: 122-123]

“… el ministerio y sus funcionarios habían desaparecido y ya no tendríamos que pagar los casi 2.000 euros que les debíamos. Era un impuesto desorbitado que había que abonar semanalmente a unos funcionarios corruptos y que iba a unas arcas desconocidas. Nosotros estábamos ya sin dinero, y Coso siempre decía que teníamos que adoptar un perfil bajo, discreto. «No hagas preguntas en las ruedas de prensa, Jon, que no se queden con nuestras caras, que no tenemos un duro.» Lo logramos, Couso, aguantamos y no les pagamos. «Pero ¿de qué nos sirvió?», le dije a la fotografía de la acreditación, si ahora ya no podemos reírnos de nuestra hazaña, ni podemos bromear con los chicos de Antena 3, que sí que pagaron.” [Pág.: 22-23]

“… cuando la guerra que estoy cubriendo finalice o mis jefes decidan que su interés mediático ha bajado, yo volveré a mi casa, a la comodidad de la ducha, la cama, la calefacción o simplemente al cariño de los míos. Entonces me siento miserable. Porque pienso que aquellas miradas tristes de niños se quedarán atrás.” [Pág.: 29]

“Es difícil para un periodista occidental aceptar presiones intolerables de este tipo, pero así eran las reglas del juego. O las aceptabas o cubrías a la guerra desde Kuwait. En aquellas reuniones había que mostrarse sumiso, disciplinado, incluso arrepentido. Había que alimentar el ego de los interrogadores con alusiones a lo bien que estaban haciendo su trabajo o a la hospitalidad del gobierno iraquí. «Nunca dijimos la palabra dictador –confesábamos-, fue el presentador de la televisión en Madrid el que lo dijo y no volveremos a intentar grabar un misil Al Samud si no tenemos permiso oficial.» Así había que negociar. Había que jurarles que no volveríamos a grabar nada de lo que no tuviéramos autorización expresa o nada que «nuestro encantador guía»hubiera denegado. No volveríamos a ser malos… (…) Teníamos vedado el acceso a las trincheras y las únicas escenas que llegaban de acción bélica las proporcionaban los periodistas incrustados con las tropas norteamericanas.” [Pág.: 114-115]

“Por eso nuestras cámaras debía viajar siempre en el suelo de los vehículos, donde robando ninguna imagen. (…) Las crónicas que elaborábamos debían ser primero, antes de ser enviadas a España, vistas por un par de tipos que decidirían sobre la idoneidad e las imágenes. Todas las crónicas que, por ejemplo, incluyeran imágenes de los bombardeos de la noche anterior, que se supone no se podían grabar, eran irremediablemente censuradas. Todas aquellas que incluyeran algún plano que esos dos tipos malcarados (…) Las radios y los periódicos, afortunadamente, se salvaron de esta penitencia, que no acababa ahí: una vez que la cinta había pasado la prueba del censor, era marcada con un sello rojo. Cuando el periodista se acercaba a las agencias internacionales que permitían enlazar con Madrid, un tercer censor, siempre callado, siempre serio, se aseguraba que la cinta que introducíamos en el vídeo para ser enviada era en efecto la marcada por el sello rojo. El celo perseguido de los tutores quería evitar que se diera el cambiazo en el último momento y se enviara otra información.” [Pág.: 122-123]

Ni + zu = Gu?

2010-02-22T09:42:00.005Z

Banator. Banator, hilabete gogor baten ostean... eta hari lapurtu diot nire gaurko esaldia. Banatorri. (Klikatu, eta ikus)

"Oinez ibiltzen irakatsi zizutenen atzetik eman zenuen zeure lehenengoa."

Asteburu honetan esan digute erreferente falta duela gaurko gizarteak. Ez dakit nik erreferente falta den, ezpada erreferente egokien falta. Beti guregan pentsatzen dugu, eta bakoitza den bezalakoa izaten osatzen omen da taldea, hala nioen nik bederen. Horra Ni + zu eragiketaren emaitzaren gua.

3 + 2 = 5 izango dira, baina giza eragiketa honetan 2 + 3 ez da 5. Hots, Zu + ni = GU!

Zuk erakutsi zenigun ni izaten, eta horregatik gara gu. Ahalaren ostean, norbaitek erakutsi zizun lehenengo pausoa ematen. Norbaitek erakusten dizu izaten.

Gizarteak, inoretaz ez dependitzen erakutsi behar omen digu. Horrela aske sentituko garela diote. Gizartean zerbait izan nahi bada, norberaren kabuz bizitzea omen da ezinbestekoa. EZ!

Nik asko dependitzen dut. Gustatzen zait jakitea jendeak zer pentsatzen duen nitaz, edo nire niaz. Zer aldatu beharko nukeen. Gustatzen zait jakitea lagunengan zer sortzen dudan, zergatik diren lagunak. Familiak dependentzia sortzen dit, behar dut haiek adierazten didaten maitasuna. Behar ditut gomendioak, nik egin nahi dudana, izan nahi dudana eta izan nahi dudan modua deskubritzeko, plazaratzeko.

Zergatik uko egin, behar ditugun dependentziei? Ez al gaituzte etorkizuneko gu hobeagoren bat egiten lagunduko? Erantzuna hautaketa agian? Nik besteengan ERE dependitzen dut. Hori bai, nik dependitu nahi dudan haiengan. Zuk?

Honatx, X. Leteren esaldi bat, bizitzan koherentea izatea baita koherentzia faltarik handiena.

"Segi zure bidetik, hobe da horrela, gauza denen gainetik, haizea bezela..."

'El conquistador del fin del mundo' itzuliko da gaur ETB2 katera

2010-01-09T23:57:00.002Z

Ezustekoz eta berrikuntzaz beteta dator El conquistador del fin del mundo lehiaketaren seigarren denboraldia. Hasteko, emisio eguna aldatu dute: aurreko bost urteetan astelehenetan eman zuten, baina aurten igandeetan ikusi ahal izango da, 22:00etan. Ohiko moduan, denboraldi berriko 21 parte-hartzaileak aurkezteko baliatuko dute aurfeneko programa.

ETBk ez du aurreratu nahi izan zeintzuk izango diren aurten Patagoniako abenturako kapitainak. Hori bai, Jose Luis Kortak eta Juanito Oiarzabalek hasiera batean ez dutela parte hartuko iragarri dute.

Lehiakideak gizonezko eta emakumezko bi taldetan banatuko dituzte, Argentinarako bidaian. Hartara, gehienek pentsatuko dute lehia gizon eta emakumeen artekoa izango dela. Baina ezer ez da dirudiena. Esate baterako, ez diete urteroko arropa «teknikoa» emango. Eta aurreneko desafioa norberak eramandako arroparekin gainditu beharko dute, zeropeko tenperaturak pairatuz.

Programaren lehen egunetan, bestalde, ez da txabola pobre eta aberatsik egongo. Abenturazale guztiak 160 metro karratuko kanpamentu batean bilduko dira, «burdinazko sarjentu gogor» baten gidaritzapean. Sarjentu horren izena ez dute aurreratu, baina lehiakide askorentzat harekin bizitzea amesgaiztoa izango dela azaldu du ETBk.

Zurrumurrua izan baldin badaiteke ere, Etb-k eskaini dizkigun aurrerapenetan kapitain ezkutuak asmatzeko aukera izan dugu. Hona nire apustua. Manu Maritxalar kirol kazetaria, boxeolaria, arraunlaria, eta Tostartean Euskadi Irratiko programako aurkezlea izan daiteke kapitainetako bat. Asmatuko ote dut? Badakizue, bihar gaueko 22:00ak inguruan ETB2-n.

INFORMAZIO ITURRIA: BERRIA egunkariatik moldatua [Urtzi Urkizu]

Jatorrizkoa irakurtzeko klikatu hemen: JATORRIZKOA

Baserria: euskal kulturaren ondarea galbidean

2010-01-06T21:28:00.005Z

Baserrietan sortuak eta bertatik errotuak ei dira euskaradunon usadio eta ohiturak. Gure izaera edo nortasuna geure bilakatzen dituzten ezaugarriak, eta gainontzeko kulturetatik ezberdin bilakatzen gaituztenak. Maitatzeaz haratago gozatzea omen da, tradizioak mantentzeko eta berrindartzeko ezinbestekoa, askotan, ahanzturan galtzen uzten ditugu, ordea. Euskal ondarearen galbidean doan bizimoduaz ahaztu ez gaitezen honatx, Gorka Palaziori, nik, eta Ainhoa Barandiaran eta Izaskun Vazquez andereñoek eskaini diogun azken ataza. Gustatuko zaizuelakoan...

Talaiatik talaiara III [UR BERRI ON!]

2009-12-31T13:23:00.005Z

Jan genituen iazko 12 mahatsak. Edo usadio eta tradizioek markatzen digutenaren arabera gauerdian joan ginen iaz ere, auzoko edo herriko iturrira, urtea ur berriarekin opatuz txanpaina bailitzan, urteari hasiera emateko asmoz. Edo zergatik ez esan: jarraitzeko asmoz.

Agur esan behar omen diogu 2009ari. Gero arte edo hurrenarte bezalako agurrak ekidin nahi, eta agur esan behar. Askorentzat ez zen urte samurra izango, ez noski.

Unibertsitateko lehenengo azterketekin ekin genion batzuk urteari, ihauteriekin jarraituz eta gure herriak behar zuen "aldaketarekin" segituz.

Jarraipena du jarraipena eman nahi diogun hark. Aukera du, aukera merezi eta eskaintzen diogun hark. Horregatik ez zait gauzei amaiera jartzea gustatzen. Onetik zein txarretik, zer ikasia, erakutsia duelako urteak ere, uneak, denborak, momentuak.

Ekaineko azterketak, eta askotan amesturiko uda aurretik. Baina hori ere, betiko lez, azkarregi igaro da. Barkatu, nahastu egin naiz. Azkarregi igaro ZEN. Baina harira. Ezin utzi aurtengo 10 egun zoragarri deskribatu barik. Nola ordea? Horretarako ez al ginen bada joan Arotz-Eneara? Irakatsi zerbait egingo ote genuen! Ikasi aunitz. Pentsatzeko, izateko modua aldatzeko adina bai behintzat. Izan garelako omen gara gaur, eta garelako izaten jarraituko ei dugula diote. Atzo etorkizuna zena, gaur iragana da. Joan da/zen. Baina irauten du, eta iraungo du orainak ere geroan. Berriro itzuliko balitz, iragan denbora arrotza...

Pasa zen uztaren hila, baita agorrila ere. Iritsi zen iraila, iratzearen hila edo garila (garoaren hila). Eta zergatik ez iparraldean esaten den lez buruila? Mahatsaren hila?

Honekin batera 19 urteak. Eta ikasketak. Lanak, buruhausteak. Baita plazerezkoagoak zaizkigun ikasketak ere. Lagun gehiago. Bloga sortu zen eguna ere ezin ahaztu. Ez eta herriko festak eta etxea ikatzez lepo zikinduta utzi zigun Olentzeroren eguna (Boikotaren eguna izenez ezaguna).

Joan zaigu, baina jarraituko dugu.

Gaur ere, betikoarekin segituko dugu. Jango ditugu 12 mahatsak. Edo ez? Nik aukera egin dut. Nik aurten ere, nahiago gauerdian herriko iturrira joan, eta txanpaina bailitzan, iturriko ur berriarekin urteberriagatik topa egin.

Ez ahaztu 2010ean ere, minutu bat goizero, dituzun gauza onak kontuan hartzeko 60 segundu nahikoak direla, eta beharrezkoak, atzera begiratuz, jarraitzeko.

2010 zORIOntsua lagunok! Egin irri bizitzari!

Nafar estatua, iragana edo geroa ote?

2009-12-17T11:14:00.003Z

Ekaitz Aranberri uberarrak eta Xabier Ibarguren oriyotar sutsuak Gorka J. Palazioren ikasgairako egindako ikusentzunezko lana da hau:

Xabier eta Ekaitz, EHU-ko bi ikasle dira eta Gorka J. Palazioren ikasgaiko ataza da hau. Biei ere (eta irakasleaz zer esanik ez dago), nortasun agirian gipuzkoar direla jartzen dien arren, nafar sentitzen dira. Nafarroa da euskaldunon estatua eta formalki orain dela 500 urte inguru desagertu bazen ere, oraindik jendearen bihotzean dirau nafar suak. Iragana izan beharrean, geroa marrazteko indar bezala ikusi behar da lan hau.

Gustatu zaizuelakoan... GORA NAFARROA!

Manifestazio itzela

2009-12-15T14:37:00.003Z

Hona Eñaut Gantxegi Berria egunkarian, gaur hilak 15 asteartearekin argitaratu duen artikulu zoragarria. BEC-eko giroa eta komunikabideak, 10 lerrotan.

Gutxitan eskaintzen zaio gertakari bati hainbeste orduko tartea hedabideetan. Halaxe gertatu da EHko Bertsolari Txapelketa Nagusiarekin. Igandeko finalaz aparte, hainbat ordu -Info 7 irratiari esker zuzenean entzun ahal izan ditugu bertsoak, Hitzetik hultzera saio bereziaren plus-arekin- eta lerro bete dira gai horrekin -El Diario vasco-n lau orrialde euskaraz txo!-, eta beronen jarraipena egiten jardun duten hedabideen zerrendak luze joko zuenez, Euskal Telebistan ikusi eta entzundakoaz arituko naiz. Goiz eta arratsaldez bost ordutik gorako tartea telebista batek eskaintzea berezia da, halako gertakari bati dagokion bezala. Saioa aurkezten Josu Goikoetxea eta Estitxu Fernandez -lesakarra, bertsoak kiroletik duen aldea islatzeko ote?-, Barakaldoko BEC delakoan gertatzen zenari adi eta hutsarteei piper pixka bat botaz. Garai batean Donostiako bertsodromotikaireportua dirudien saltsodromora jauzi nabarmena dago. Flaxlait edota une bereziei dagokienez, honako sekuentzia hau osatu du nire burmuinak: jendetza. Bertsolari handiak, pantailan erraldoituak. Herbehereak. Andoni Egaña irribarre iraunkorrarekin (botox?). Gaiak. Iparraldeko bi kaputxadun. Ofizioak. Kartzelako gaia. Kartzelako gaian, kartzela mintzagai. Espetxeetakoak gogoan. Beste hainbat ere bai. Txistuak. On Joxe handia. Baten faltan lau. Mainontzi-n gainera -Lezoko bertso eskolakoen gozagai-.

Teleberri-n (ETB2) eman zuten honen berri ere, eta, finalari sei minutuko tartea eskaintzeaz aparte, bertan jaurti zituzten hainbat bertsoren itzulpena egin zuten; baliteke inguru hauetako erdal elebakar ugarirengan -agintari gehiegi barne- gerturatze bat-nahiz eta azalekoa- izatea. Baliteke baten bat tentatua izatea bertso saioak bikoizteko; hala ere, hainbeste sentipen ezin da hizkuntza soilarekin ulertu. Esan dezatela gero euskaldunek ez dakigula entzuten; zer da orduan Bizkaia Arenan zeuden 15.000 pertsona zain -eta falta ginenak-, pertsona batek zer esango duen? «Nahi duzuena bakarrik entzuten duzue», esango du baten batek, baina hori beste kontu bat da. Kasu, merezi duenari egin behar zaio bereziki. Eta topikoa izango da, baina begi bistakoa onartu behar: zorionak, Maialen! Eta zurekin batera -ez soilik BECen- bihotz, belarri eta emozioen ganbara betetzen aritu zareten guztiei eskerrak.

Artikulua topatzeko egin klik ondoko helbidean: Manifestazio itzela_Eñaut Gantxegi

Beskoitze heskuarari buruzko liburuaren aurkezpena

2009-12-15T14:20:00.002Z

Hasian hasi liburua argitaratu zuen Henri Duhau idazleak urriaren 16an. Beskoitzeko euskalkiaren egungo ahoskera, aditza eta deklinabidearen nondik norakoak azaltzen zaizkigu liburuan. Iesus Christ gure iaunaren testamentu berria liburuaren egilearen herrian, Beskoitzen bertan aurkeztu zuen liburuaren lehenengo zatia.

Twiterren BNOk nazioarteko albiste agentzia bat sortu du

2009-12-15T14:11:00.007Z

Telebista: Talaia
Albistea:Twitterreko informazio agentzia
Albistegia: Palazioren albistegia [Leioako Campusetik zuzenean]
Berriemailea:Xabier Ibarguren Azkue
Atala: Komunikazioa
Iraupena: 52 segundu

Talaiatik, talaiara II

2009-11-13T22:45:00.004Z

Euskara. Euskara da ekitaldi asko antolatzera bultzatzen gaituen arrazoi nagusia . Euskara da bultzatzen gaituen bidelaguna. Euskara da bateratzen gaituen arrazoia. Baina ez soilik bateratu. Euskara da, munduan zehar bereizten gaituena. Euskarak, Euskal Herritarron hizkuntza izaki, hizkuntza, tradizio, kultura, kirol, artea ulertzeko modua zein nazio ezberdin izatera bultzatzen gaitu. Hala ere, azken honek ekartzen gaitu eguneroko eztabaidara, izan ere arrazoi politiko eta linguistikoak ez ditugu bereizten.

Ez gara edozein herritan bizi. Geure hizkuntza ere gutxiesten duten bizilagunekin bizi gara. Ez-ohiko egoera batean gaude. Hizkuntza minoritarioa den euskara, are eta minoritarioago egin nahi duten zapaltzaileen aurrean bizi gara. Askotan jasanezina zaigun egoera diglosiko baten aurrean. Baina, kasuak kasu, ez ote gara geu, euskararen, gure hizkuntzaren zapaltzaile nagusiak?

Xalbador bertsolari eta euskaltzale handi baten hitzak ekarri nahi nituzke gogora. Hark, herria eta hizkuntza izenpean idatziriko abestian zihoen moduan: batzu herriaz orroit, euskaraz ahantzi, bertzek euskara maite, herria gaitzetsi, hizkuntza ta herria berex ez doatzi, berek nahi daukute konpreniarazi, bata bertzea gabe ez daikela bizi. Benetan abesti bikaina iruditzen zait, izan ere geure herrian, herria eta hizkuntzaren arteko lotura bitxi honen adierazpidea dugu Laboaren ahotsean entzun dezakegun abestia. Baina berriz ere, Xalbadorren hitzei helduz, herria da gorputza, hizkuntza bihotza, beraz, zeren zain ote gaude, gure bihotza eta sentimenduak plazaratzeko? Gure bihotzak dantzan jartzeko?

Talaiatik, talaiara I

2009-11-10T13:06:00.007Z

Denok ikusi ditugu eta ikusten ditugu gauzak ilun, beltz. Denok sentitu gara noizbait ezerezaren soldadu. Soldadu hitza, itsusia iruditzen zaigu. Eta da.

Baina gu ez al gara gure izaeraren, gure nortasunaren soldadu?

Zergatik sentitu ezerezaren moduan, zerbait garela eta izan nahi dugula uste dugunean? Izan ere ezereza ez da ezer. Edo bai? Zer da ezereza? Bizitzako uneak ere ba ei dira ezereza, probesten ez badira bederen. Eta bai, askotan ezereza kontsideratzen duguna bada probestea. Izan ere zer da esperientzia denboran zehar bizitako momentuek osatzen duten bidea ez bada? Bizitako momentua izan liteke denbora hutsa. Baina denbora hutsak ere bidea osatzen laguntzen du.

Esperientzia da bizitzako irakasle nagusia. Bizitako momentuek eta esperientzia bizitzen laguntzen dizuten pertsonak ere lagun izan ditzakezu, baina ikasiko duzu beraiengandik zerbait. Irakatsiko dizute.

...izan ere...

...zergatik neurtu bizitza urtetan, eta ez ilusio gauzatuetan, edo urratutako bidearen dotorezian...

Aspaldi jarri nahi nuen esaldia, bere garaian Alberto Iñurrategik esandakoa... eta aunitzetan zer pentsatua ematen duena...

EHUko errektore ohia ere blogari

2009-11-05T10:00:00.001Z

Berria.info atariko blog komunitateak eta blogari guztiok EHUko errektore ohiaren bloga irakurriz disfrutatzeko aukera izango dugu. Juan Ignacio Perez Iglesias, Txinpantze biluzia izeneko bloga kudeatzeaz arduratuko da.

Lehen artikuluaren "Hirugarren kultura" du titulutzat, eta D. Morrisen liburuan oinarritu da blogaren izena jartzerako orduan. Berriak blog asko ditu, Anjel Lertxundi, Pello Zabala eta Imanol Muruarenak besteak beste, beraz adi bloglariok! Blogen munduan murgildurik jarraitu nahi baldin baduzute, www.berria.info/blogak/ atalean blog gehiago izango dituzue.

Google Street View Bilbon izan zen atzo!

2009-11-04T22:36:00.010Z

Googleek bere mapetan munduko argazkiak jartzeko "auto" bat erabiltzen du, GPS datuak eta argazkiak batera biltzen dituena. Google Street View da auto hau, eta azken egunotan ez da autoa oso urruti ibili, izan ere Arrasate eta Bilboko kaleetan zehar ikusi ahal izan dugu. Atzo izan zen Bilbon hain zuzen. Google Street Viewk, kamara anitzdun begi bat darama kotxearen gainaldean, 12 kameraduna hain zuzen. Begiaren bitartez, 12 kamerek hartzen dituzten erretratuak batean biltzen ditu, eta horrela, irudi osatu bat lortzen da.

Autoa joan ezin daitekeen lekuetarako aldiz bizikleta moduko bat erabiltzen dute. Horrela, lekurik txikienetan sartzeko eta irudiak hartzeko aukera baliatzen du Googleek. Beraz, adi lagunok, blogariok eta Googlezaleok! Laister Euskal Herriko datu eguneratuak Googleeko zerbitzuetan!!

Informazio iturria: Sustatu

A! Eta ahantzi baino lehen, zORIOnak amona!! Urte askotarako!!Osasunez urratu!

Eduki libreen aldekoa izango da Azkue fundazioa

2009-11-04T13:22:00.003Z

Gaur, azaroaren 4ean aurkeztuko dute Bizkaiko Foru Aldundiaren bitartez, euskararen aldeko ekintzak egitea xedetzat izango duen fundazio berria, Azkue fundazioa. Euskarazko wikipedia sustatzea izango da besteak beste egingo duten lana. orretarako jendea artikuluak idaztera motibatu du, eta bide batez, webguneko eduki libreak ere erabiltzera bultzatuko du.

Euskal Herriko eta Deustuko Unibertsitateek, Euskaltzaindiak eta Bilboko udalak babestuko duen fundazioa izango da, eta arratsaldeko 19:30tan egingo da aurkezpena.

Euskara = Gaztelania?

2009-11-02T16:18:00.008Z

Doktrinatze nazionalista baztertuko duen saiakera egiteko prest azaldu da gaur Isabel Celaa Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza sailburua. Euskara eta Gaztelania maila berean egoteak, euskal gizartearen gehiengoaren erabakia errespetatzea ekarriko duela gaineratuz. Egungo egoerak hizkuntzen errealitatea ukatzen duela esateaz gain, "behargabeko ofentsa" dela adierazi du sailburuak.

Ez da sozialistek eta popularrek eskutik helduta hezkuntza arloan lortu nahi duten aldaketa bakarra, izan ere, ikasliburuetan ere Euskal Herria terminoa hizkuntza eta kultura terminoetara soilik mugatuko dute. Honenbestez, Euskal Herria, Euskadi eta Euskal Autonomi Erkidego moduko hitzek ordezkatuko dute.

Euskarari laguntzeko prest, horrela azaldu zaigu gaurkoan ere Zelaa. Gizartearen gehiengoaren erabakia errespetatzea aitzakiatzat hartu eta populismo merkea eginaz, justifikatu ditu sailburuak gaurko adierazpenak.

Azalduko ote dit errespetua eskatzen duen agintari txit gorenak, gizartearen gehiengoa ordezkatzea zer ote den? Azken hauteskundeetako gehiengo kontzeptua norbaitek azalduko al dit? Erabat ados hizkuntzen berdintasunei dagokionez, baina ez ote da Euskal Herrian ezberdintasun egoera bat bizi, Eusko Jaurlaritzak beregain dituen instituzioetatik hasita?

Itzalketa analogikoa Araban

2009-10-30T12:46:00.011Z

Gaur helduko da itzalketa analogikoa Arabara. Araiako igorgailua izango da seinale analogikoa igortzeari utziko dion lehena. Gasteizen, azaroaren 10ean utziko dute garai analogikoa atzean, eta ordutik aurrera kanal digitalak soilik ikusteko aukera izango dute.
Hala eta guztiz, Euskalteleko zuntz optikoa dutenek ez dituzte itzalketaren ondorioak jasango eta orain arte bezala ikusten jarraitzeko aukera izango dute, eta gainontzekoek berriz LTD deskodetzailea beharko dute.

Araiako zentruak gaur hasi(ko) baldin badu ere itzalketaren prozesua, azaroaren 10a izango da herrialdeko eskualde gehienetan itzalketaren eguna. Abenduaren 31ean, Bizkaia eta Araba ia osoan trantsizio digitalerako prozesuarekin hasiko dia, eta Gipuzkoa izango da garai analogikoa itzaltzen azkena.

Talaiatik talaiara, barrura begira noski!

2009-10-29T18:27:00.016Z

Erraza omen talaia batetik ikusten dena esatea. Omen. Baina zailagoa ote barrura begiratzea? Ez da erraza norberari bizitzak eman dionarekin eguneroko ogia etxera ekartzea. Baina polita eta interesgarria bai bederen. Komunikazioaren mundua atsegin, bizi dugunok, ahotsa, irudia, hizkuntza,... makina bat gauza zaindu beharrak ditugu!

Irratia da hainbatetan amestu dudan komunikabidea. Txikitatik ohitu naiz etxean irratia entzutera. Egunez, sukaldean piztuta egoten bada ere, aitak gauean ere piztuta izaten zuen. Harrigarria izan arren ere, nire aitak lo egiterakoan ere aditzen zuen irratia. Ez naiz nahastu. Aditu diot eta ez entzun. Lo zegoela zirudien arren, irratia itzali bezain pronto begiak irekitzen zituen berriz ere irratia piztutzeko esanez.

Pasadizo soil bat den arren, pasadizoa jendearekin konpartitzean, kostako herrietan aunitzetan gertatzen (jazotzen) zen anekdota zela esan zidaten. Arrantzaleek gauetan irratia amets-lagun harturik zutela lo egiteko ohitura ohartu nintzen. Nire aita ere 20 urtez arrantzale. Horregatik ote?

Gaurkoan, ahotsak gogoratu eta zein esatari gustatzen zaigun esateaz gain, gure ahotsa (gure burua oraindik urrun ikusten baitugu) zein sailetan kokatuko genukeen esatera bultzatu gaituzte. Arantxa Iturbe, Manu Etxezortu, Joxe Juan Ugalde, Beatriz Zabaleta, Arantza Kalzada, Maite Artola, Garikoitz Udabe, Manu Maritxalar, Asier Odriozola, Kaittin Allende... zein hautatuko?

Manu Maritxalar izan da, kirol munduan gehien gustatzen zaidan kirolari dagokion informazio dosiaz asetu eta asetzen nauena. Manu Etxezortu goizero sukaldean, etxekolanak egiten hainbatetan lagundu didana. Kaittin Allende izan da ikastolara lo aurpegiaz joatearen erruduna, gauak Ipurtargiaren argiaz argitzeagatik. Hala eta guztiz, bi dira gaur egun gustatzen zaizkidan eta hautatuko nituzkeen ahotsak: Asier Odriozola (ETB1eko Gaur Egun albistegietako aurkezle ohia), serioa, ahots ederra eta ahoskera hobea. Joxe Juan Ugalde (Albiste Faktoria saioko aurkezlea, Euskadi irratia 07:00-09:30), goizeko iratzargailu bikaina, ezinhobea. Eguneko informazioa modurik gordinenean, ulerterrazenean eta modurik komunikagarrienean helarazten duen esataria.

Nire ahotsa, kiroletarako omen da egokia. Kontuz! Gorka Palaziok esana da, baina kirola baina gehiago albistegiak aurkeztea gustatuko litzadake. Agian nire ahotsak gora-behera gehiegi ditu albistegiak aurkezteko, baina gustua eskatuz gero, horren hautua egingo nuke.

Berriz ere diot: ez da erraza norberari bizitzak eman dionarekin eguneroko ogia etxera ekartzea. Baina ez al da askok amesten dutena? duguna? Talaiaren barrura begiratu dut, eta ez da erraza, norberaren ahotsaz hausnartzea, baina ez ote da garaia gure burua definitzeko, sailkatzeko eta gure zilborrera begiratuz kritika eta gogoeta egiteko?

Haur eta gazte literaturari buruzko saioa gaurtik aurrera ETBn, Ipupomamua

2009-10-29T18:21:00.006Z

Haur eta gazte literatura aitzakiatzat hartuta, gaurtik aurrera ETB3 eta ETB1en eskutik, euskara hutsean eta astean behin ipuinekin gozatzen lagunduko digun saioa ikusi ahal izango dugu, Ipupomamua. Gipuzkoako eta Bizkaiko Foru Aldundiak eta Kutxa izango ditu babesle. Guztira 35 saio grabatzeko konpromezua hartu dute, beraz izango da zer gozatua.

ETB1en ostiraletan eskainiko dute, 19:30ean. Ostegunetan aldiz, ETB3n Prime Time ordutegian ikusteko eta disfrutatzeko aukera izango dugu. 25 minutu iraungo du saio bakoitzak, eta ipuinak entzun, ikusi, sentitu eta bizitzeko aukera eskainiko digu Nagore Aranbururen eskutik aurkeztuko den Ipupomamua saioak.

Telesaila haurrei, noski, gazteei, gurasoei, eskolei, idazleei, ilustratzaileei, ipuin kontalariei eta maitaleei…, oro har, haur eta gazte literatura kontsumitzaile guztiei zuzenduta dago. Irakurtzaletasuna bultzatu nahi dute, eta hori lortzeko saio bisuala planteatzen dute, akzioz betea, literaturaren alde ludikoa indartuko duena.

Literatura eskoletako ikasgai astun eta aspergarri izateari uzteko modu bikaina, eta horrela, ikasgelatik ikus-entzunezkoetara aterako dute. Gaurtik aurrera, zuen etxeetan. Hemen da Ipupomamua. 21:35etan gaur, ETB3n.

Bigarren bizitzan barna

2009-10-28T14:21:00.015Z

Bigarren bizitzarik ba ote da? Askotan galdetu dute hainbatek. Batzuk erantzuna ere aurkitu dute, bai eta paradisuarekin berdindu ere. Adan eta Ebaren ondorengoko bizitzarekin nahikoa ez eta bada bitartekorik bigarren bizitzan, bigarren mundu batean murgiltzeko. Iritsi da bigarren bizitza, hemen da Second Life.

Internet bitartez, munduan zehar dauden zerbitzari askoren beste mundu bat da Second Life. Norberak bere burua birsortzeko metodoa da programa honek eskaintzen diguna. Neal Stephensonen zientzia fikziozko Snow crash izeneko nobelan dago oinarrituta Second Life, baita cyberpunk mugimenduan ere.
Bizitza errealean gertatzen den bezalaxe, SL-ek bizitza kultural indartsua du, eta ez da arraroa kontzertu nahiz erakusketak nonahi aurkitzea ez eta hitzaldi interesgarriak ere. Harreman sare eta informazio iturri bikaina izan daiteke gainera, mundu mailako foroa izan bailiteke. Zeren zain zaude? Egin zure abatarea (pertsonaia) eta murgil zaitez bigarren munduan!!